دمنوش ریزمیوه های قرمز دوی پک نیوشا , کد K21010130050 ,

دمنوش ریزمیوه های قرمز دوی پک نیوشا
 دمنوش ریزمیوه های قرمز دوی پک نیوشا
 توت فرنگی
 تمشک
 کرن بری
 زرشک سیاه
 چای ترش
تصاویر
بیشتر
دمنوش ریزمیوه های قرمز - دمنوش ریزمیوه های قرمز دوی پک نیوشا
(0)
(0)
کد K21010130050
وضعیت کالا : موجود
مدل کالا
کد K21010130050
گارانتی کالا:
شرکت مواد غذایی نیوشاداریان
تعداد عدد
قیمت کالا
43,000 تومان
توضیحات دمنوش
این دمنوش ترکیبی از ریزمیوه‌های قرمز مانند توت فرنگی، تمشک، کرن بری، زرشک و همچنین چای ترش است.
 به طور کلی میوه‌های قرمز سرشار از فیبر هستند و وجود آن‌ها در این محصول باعث می‌شود نوشیدن این دمنوش نقش به سزایی در روند کاهش وزن، کاهش کلسترول و کاهش فشار خون ایفا کند. این دمنوش علاوه بر اینکه در بهبود کبد چرب موثر است، آرامش بخش نیز می‌باشد و به واسطه خواص آنتی اکسیدانی ترکیباتش در کاهش التهاب و درمان بیماری آرتروز بسیار مؤثر است. از دیگر مواردی که به خواص این دمنوش می افزاید، زرشک به کار رفته در این محصول است که نام آن زرشک سیاه، معروف به زرشک کوهی است و از پرخاصیت ترین انواع زرشک محسوب می‌شود.
دمنوش ریزمیوه‌های قرمز دوی پک، فاقد هرگونه مواد نگهدارنده است و بدین جهت باید حتما در یخچال نگهداری ‌شود؛ اما نکته حائز اهمیت، نوع بسته‌ بندی این محصول است، که از آن به عنوان بسته بندی ساندیسی یاد می‌شود. این نوع بسته بندی به دلیل قابلیت زیپ کیپ بودن، مانع از نفوذ رطوبت شده و با حفظ طعم و عطر دلچسب دمنوش موجب افزایش ماندگاری آن می‌شود.
توت فرنگی
توت فرنگی
  • نام تجاری گیاه                                                      

Strawberry
  • نام علمی گیاه
Fragaria × ananassa
  • تاریخچه
توت فرنگی با نام علمی Fragaria × ananassa گونه ای دو رگه و متعلق به جنس Fragaria است. تاريخ این میوه، به ۲000 سال پيش برمی گردد. توت فرنگی های امروزی حدود ۲۰۰ سال پيش، از دورگه گيری بين توت فرنگی ويرجينيانا يا اسکارلت به عنوان والد نر و توت فرنگی چیلوئنسیس به عنوان والد ماده حاصل شده اند. این گیاه، حدود سال 1300 میلادی در اروپا کشت می شد. توت فرنگی های وحشی، قرن چهاردهم میلادی در فرانسه، از جنگل به زمین زراعتی منتقل و به گیاهی اهلی تبدیل شدند. حدود سال 1600 میلادی، توت فرنگی ویرجینیانا از گونه ی Fragaria virginiana ، از شمال آمریکا به اروپا رسید. گسترش این گونه بسیار تدریجی بود و در اواخر سده ی 18 و اوایل سده ی 19میلادی به تدریج در انگلستان محبوب شد. در دهه ی ۱۶۱۰ میلادی يکی از دولتمردان فرانسوي به نام فريزر، گياه توت فرنگي چیلوئنسیس از شیلی را با خود به فرانسه برد. کشت این گیاه در شمال فرانسه گسترش یافت و مدتی پس از دورگه گیری این توت فرنگی با توت فرنگی ویرجینیانا نمونه ای جدید به وجود آمد. این نمونه ی جدید در دهه‏ ی 1800 میلادی به آمریکا صادر شد. باغبانان انگلیسی گونه ی جدید را از طریق دانه پرورش می دادند، پس از آن تعداد ارقام توت فرنگی از سه به سی رقم افزایش یافت.
گمان بسیاری از مردم بر آن است که توت فرنگی (strawberry) به دلیل انباشته شدن بوته های این گیاه با کاه و پوشال (straw) به این نام خوانده شده است. برخی منابع هم نامگذاری توت فرنگی را به دلیل آن می دانند که نخستین بار جوانان انگلیسی توت فرنگی های وحشی را برداشت می کردند و در توده ای احاطه شده از سبزه می فروختند با این وجود، منشأ دقیق نام گذاری این گیاه هنوز بر ما معلوم نشده است. به نظر می‌رسد که نخستین رقم اصلاح شده، در دوره ی قاجار و زمان صدارت اتابک اعظم، از فرانسه به ایران آمد و اتابکی خوانده شد.

 
  • خواص
1- بهبود عملکرد قلب و عروق
پژوهشی در دانشکده ی بهداشت دانشگاه هاروارد انجام شد که نتیجه ی آن را مجله ی کالج آمریکایی تغذیه منتشر کرد. برمبنای این پژوهش مصرف توت فرنگی خطر ابتلا به بیماری های قلبی را کاهش می دهد. این پژوهش روی 27 هزار زن در یک دوره ی ده ساله انجام شده است و نشان می دهد که خطر ابتلا به بیماری های قلبی ـ عروقی در زنانی که در هفته دو وعده یا بیشتر توت فرنگی مصرف می کنند، 14 درصد کمتر از کسانی است که این میوه را مصرف نمی کنند. براساس نتایج این پژوهش، سطح کلسترول کل و لیپوپروتئین با چگالی کم (LDL) هم با مصرف توت فرنگی کاهش یافت.
پژوهشی دیگر، روی افراد داوطلب نشان داد که مصرف روزانه 500 گرم توت فرنگی به مدت 1 ماه سطح کلسترول کل، لیپوپروتئین با چگالی کم و سطح تری گلیسیرید و همچنین سطح سرم مالون دی آلدهید را در مقایسه با حالت پیش از مصرف به طرز چشمگیری کاهش می دهد. برپایه ی این بررسی آنتوسیانین های توت فرنگی، ظرفیت آنتی اکسیدانی پلاسما و حذف رادیکال های آزاد را افزایش داد و سطوح ویتامینی هم، پس از مصرف توت فرنگی به میزانی چشمگیر، افزایش یافت. در این بررسی نشان داده شد که مصرف توت فرنگی از همولیز (تخریب و شکسته شدن گلبول های قرمز) خود به خودی و اکسیداتیو به میزان چشمگیری می کاهد.
 مطالعه ای در دانشگاه هاروارد نشان می دهد که مصرف منظم توت فرنگی، خطر ابتلا به حمله ی قلبی در زنان جوان و میانسال که در هفته حداقل 3 وعده توت فرنگی مصرف کرده اند را به میزان 32 درصد کاهش می دهد. کوئرستین، فلاونوئید توت فرنگی است که خاصیت ضدالتهاب طبیعی دارد و خطر ابتلا به آترواسکلروز(تصلب شرایین) و همچنین آسیب های ناشی از لیپوپروتئین با چگالی کم و کلسترول را کاهش می دهد.

2-  تنظیم قند خون
یک پژوهش در سال 2011 نشان می دهد که مصرف حدود 37 عدد توت فرنگی در روز به طور چشمگیری عوارض بیماری دیابت مثل بیماری های کلیوی و نوروپاتی را کاهش می دهد. شاخص قند خون در میوه ی توت فرنگی بسیار پایین است، از این روی نسبت به سایر میوه ها برای بیماران مبتلا به دیابت مناسب تر است. برپایه ی پژوهشی دیگر، فیستین توت فرنگی خطر ابتلا به بیماری های کلیوی در موش های مبتلا به دیابت را کاهش می دهد. پژوهشی در کشور فنلاند هم بیانگر آن است که مصرف توت فرنگی همراه با نان سفید پاسخ گلیسمی (تغییر میزان قند خون پس از مصرف مواد غذایی حاوی کربوهیدرات) را در این افراد به میزان 36 درصد در مقایسه با زنانی که فقط نان خورده بودند، افزایش داد. نتایج نشان می دهد که پلی فنول های توت فرنگی سرعت شکستن و جذب کربوهیدرات ها و نیاز به انسولین برای تنظیم قند خون طبیعی را کاهش می دهد.

3- کاهش وزن
براساس مقاله ی منتشر شده در کتاب رژیم غذایی مقاوم به چربی، مصرف توت فرنگی ترشح هورمون ادیپونکتین و لپتین را افزایش می دهد. هر دوی این هورمون ها، هورمون های متابولیک و چربی سوز هستند. نتیجه ی ترشح این هورمون ها افزایش سوخت و ساز و از دست دادن وزن است.
پژوهش های دیگر نشان می دهد که توت فرنگی هضم غذاهای نشاسته دار را کاهش می دهد و این بدین معنی است که قندخون پس از مصرف غذا کنترل می شود و در نتیجه اشتیاق به مصرف مواد قندی کاهش می یابد. پلی فنول های توت فرنگی ترشح آنزیم هضم کننده ی نشاسته را کاهش می دهند. این گیاه، عملکرد هورمون های موثر بر کاهش وزن را هم، بهبود می دهد.

4- بهبود عملکرد مغز
دیوور و همکاران، سال 2012 پژوهشی روی 16 هزار زن در یک دوره ی 6 ساله، انجام دادند. نتیجه ی این پژوهش، تأثیر مصرف توت فرنگی بر حافظه ی این افراد را نشان می دهد. برپایه ی نتایج پژوهش، نرخ کاهش حافظه در افرادی که توت فرنگی بیشتری مصرف کرده بودند(به طور متوسط 200 گرم در هفته)، به طور چشمگیری، کندتر از افرادی بود که این میوه را کمتر مصرف کرده یا از مصرف آن چشم پوشی کرده بودند. بر همین مبنا، مصرف توت فرنگی، حافظه را نسبت به سن به میزان 2 سال و نیم جوانتر می کند. پژوهشگران، بر این باورند که بهبود حافظه در این افراد، به دلیل وجود فلاونوئیدهای توت فرنگی است.
پژوهش دیگری نشان داد که مصرف این میوه، از خطر ابتلا به بیماری آلزایمر هم می کاهد. مطالعه ای در سال 2014 روی موش های آزمایشگاهی نشان داد که فلاونوئید فیستین توت فرنگی، خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در موش های دارا و فاقد ژن آلزایمر را، کاهش می دهد. 

5- استحکام دندان ها و جلوگیری از بیماری لثه
در سال 2009 پژوهشی منتشر شد که نشان می دهد پلی فنول های توت فرنگی از شکستن نشاسته در دهان، چسبیدن مواد قندی به دندان ها، ایجاد پلاک و  پوسیدگی دندان و بروز بیماری های لثه بر اثر فعالیت باکتری ها جلوگیری می کند. بر مبنای پژوهشی دیگر، اسید مالیک توت فرنگی به سفید شدن دندان ها کمک می کند.

6-ضد سرطان
پژوهشی منتشر شده در مجله ی بین المللی سرطان نشان می دهد که عصاره ی توت فرنگی رشد تومورهای ریه در موش های در معرض دود سیگار را مهار می کند. سال 2012 یک کارآمایی بالینی در چین نشان داد که توت فرنگی منجمد، از سرطان مری پیشگیری می کند. برمبنای همین پژوهش توت فرنگی، از بدن در برابر سرطان های دیگری مانند دهان، سینه و دهانه ی رحم هم محافظت می کند.
مطالعات دانشگاه ایلی نوی آمریکا، نشان می دهد که اسید الاژیک توت فرنگی رشد سلول های سرطانی را مهار می کند. لوتئین این گیاه هم، با رادیکال های آزاد مبارزه کرده و آثار منفی آن ها را به حداقل می رساند.

 
  • مواد مؤثر
آنتوسیانین(به خصوص سیانیدین و پلارگونیدین)، فلاونول(پروسیانیدین، کاتچین، اپی گالوکاتچین، اپی کاتچین، گالوکاتچین، کامفرول و کوئرستین)، اسیدهای هیدروکسی بنزوئیک، اسیدهیدروکسی (سینامیک،کوماریک، کافئیک و فرولیک اسید)، رزوراترول، آنتی اکسیدان ها.
 
  • دانستنی ها
در سال 1386 میلادی نخستین تلاش اساسی برای کشت و پرورش توت فرنگی به نام پادشاه فرانسه، شارل پنجم ثبت شده است که 12 هزار گیاه توت فرنگی را در باغ سلطنتی خود پرورش داده بود.
هووی (Hovey) نام نخستین رقم توت فرنگی در آمریکا است که جدِّ گونه های جدید به شمار می رود و باغبانی به نام چارلز هووی آن را در سال 1834 م در کمبریج ماساچوست، پرورش داده بود.
توت فرنگی به دلیل شکل قلب مانند و رنگ قرمزش نماد زهره، الهه ی عشق شمرده می شد.
روی سنگ های محراب و ستون کلیساها در قرون وسطی طرح توت فرنگی حکاکی شده که نماد کمال و عدالت است.
هم اکنون، سالانه بيش از ۲۰ هزار تن توت فرنگی در ايران توليد می شود. استان های کردستان، گلستان و مازندران مناطق عمده ی توليد اين محصول هستند.

 
  • حد مجاز مصرف
دوز مناسب مصرف توت فرنگی بستگی به عوامل مختلفی از جمله سن، کاربرد و شرایط دیگر دارد. به یاد داشته باشید که محصولات طبیعی لزوماً ایمن نیستند. پیش از مصرف هر محصول به برچسب بسته بندی آن توجه کنید یا در صورت داشتن بیماری و عارضه ای خاص، پیش از مصرف با پزشک مشورت کنید. 
 
  • بهترین زمان مصرف
بهترین زمان مصرف چای توت فرنگی 2 ساعت پیش یا پس از غذا.
 
  • عوارض جانبی
  1. مصرف توت فرنگی در مقادیر زیاد، خطر ایجاد کبودی و خونریزی در برخی افراد، به خصوص افراد مبتلا به اختلالات خونریزی را، افزایش می دهد. بهتر است این افراد، پیش از مصرف با پزشک مشورت کنند.
  2. مصرف توت فرنگی در مقادیر زیاد ممکن است لخته شدن خون را کاهش دهد. 2 هفته پیش از عمل جراحی از مصرف آن خودداری کنید. 
 
  • تداخل های دارویی احتمالی
در حال حاضر اطلاعاتی در مورد تداخل دارویی خاص با توت فرنگی وجود ندارد.
 
  •  کاربرد در طب قدیم
توت فرنگی به طور سنتی در درمان بیماری هایی مثل تصلب شرایین، نقرس، سنگ مثانه و بیماری های التهابی کاربرد دارد. این میوه درمان مفیدی برای بیماری های لثه هم هست. رومیان باستان معتقد بودند که این میوه داروی با ارزشی است و از آن برای درمان بیماری های مختلف از جمله مالیخولیا و سنگ کلیه استفاده می کردند. توت‌فرنگی از میوه‌های خنک است، ادرار را زیاد می کند و رسوب دندان را از بین می‌برد و برای افرادی توصیه می‌شود که به بیماری‌هایی چون دیابت مبتلا هستند. املاح این میوه، برای درمان یبوست مفید است و به سبب داشتن مقادیر کافی کلسیم و فسفر، در رشد کودکان و نوجوانان، تأثیر به سزایی دارد. توت فرنگی، در کاهش و رفع ترس، عصبانیت، اضطراب، هیجان و سستی مؤثر است. بر طول عمر می افزاید و از سکته جلوگیری می کند. 
تمشک
تمشک
  • نام تجاری گیاه                                                     
Blackberry
  • نام علمی گیاه
Rubus fruticosus
  • تاریخچه
 نام علمی تمشک Rubus fruticus و متعلق به خانواده ی گلسرخیان است. قدمت این گیاه، به دوران پیش از تاریخ برمی گردد و اعتقاد بر این است که نخستین بار، در مناطقی از شرق آسیا رشدکرده است. شواهد باستان شناسی نشان می دهد که ساکنان غارهای پارینه سنگی، تمشک می خوردند و در دوران های مختلف بخشی از رژیم غذایی انسان بوده است.  احتمال می رود این گیاه، را مهاجران یا حیوانات به نقاط مختلف دنیا منتقل کرده باشند. براساس مستنداتی که پالادیوس (نخستین اسقف مسیحیان ایرلند) ثبت کرده است، تمشک، تا قرن 4 پیش از میلاد به دلایلی کشت و مصرف نمی شد. این میوه، در دوره ی هلنی ( از قرن سوم پیش از میلاد تا قرن نخست میلادی) در اساطیر یونان نماد باروری بود. در داستان های یونانی آمده است که تمشک، ابتدا سفید بود اما دایه ی زئوس با فرو کردن خار به انگشت خود، این میوه را با خون رنگ می کند. از آن پس، تمشک، قرمز رنگ می شود. در قرون وسطی، تمشک میوه ی محبوب مردم بود به گونه ای که آب تمشک را در آثار هنری همچون رنگ استفاده می کردند. نخستین بار در قرن سیزدهم میلادی، شاه ادوارد اول مردم را به کشت تمشک در سراسر انگلستان تشویق کرد. تمشک را مهاجران اروپایی به آمریکا وارد کردند. 
 
  • خواص
1- تنظیم فشار خون
پژوهشی به منظور بررسی اثر تمشک بر کاهش فشار خون روی موش های آزمایشگاهی انجام شد. موش ها با عصاره ی تمشک با دو دوز روزانه 100 میلی گرم بر کیلوگرم و 200 میلی گرم بر کیلوگرم به مدت 5 هفته تحت درمان قرار گرفتند. در انتهای آزمایش غلظت سرمی اکسیدنیتریک، سوپراکسید دسموتاز و اندوتلین پلاسما تعیین شد. نتایج نشان داد که مصرف عصاره ی این میوه، به خصوص دوز بالای آن به طرز چشمگیری باعث کاهش فشار خون در موش شد. این نتایج همچنین نشان داد که عصاره ی تمشک باعث افزایش اکسیدنیتریک و سوپراکسید دسموتاز سرم و کاهش اندوتلین پلاسما می شود. این خاصیت تمشک وابسته به دوز است و به دلیل افزایش فعال سازی اکسیدنیتریک و بهبود عملکرد اندوتلیال عروقی از طریق آنتی اکسیدان های این گیاه است. تمشک غنی از پلی فنول است که این ترکیبات اثر محافظتی بالقوه ی قلبی ـ عروقی دارند. پلی فنول ها از راه انتشار یا افزایش فعالیت بیولوژیکی اکسید نیتریک باعث گشاد شدن رگ های خونی می شوند.

2- کاهش وزن
سال 2005، پژوهشی برای بررسی کتون تمشک بر کاهش وزن و سوخت و ساز، روی موش ها در محیط آزمایشگاه انجام شد. موش ها به مدت 10 هفته رژیم غذایی پر چرب به همراه دوز 0/5 و 1 و 2 درصد کتونِ تمشک دریافت کردند. کتون تمشک ترکیب معطرِ این میوه و ساختار آن شبیه کپسایسین و سینفرین است و از بالارفتن وزن بدن و ایجاد بافت چربی در کبد جلوگیری می کند. این ترکیب نور اپی نفرین را افزایش داده و به این ترتیب سوخت و ساز چربی ها نیز افزایش می دهد. یافته های این آزمایش نشان داد که ترکیب کتون تمشک سوخت و ساز چربی را افزایش داده و به کاهش وزن و درمان کبدچرب کمک می کند. به نظر می رسد این سازوکار ناشی از تغییر متابولیسم چربی یا افزایش سوخت و ساز چربی در نتیجه ی افزایش نور اپی نفرین باشد.
محققان در پژوهش دیگری (منتشر شده در سال 2010) نشان دادند که کتون تمشک سطح هورمون آدیپونکتین را افزایش می دهد، پس، با افزایش چربی سوزی، وزن کاهش می یابد.

3- ضد التهاب
پژوهش ها نشان می دهد که آنتی اکسیدان ها و تانن تمشک از ایجاد التهاب در معده، روده، استخوان ها و سیستم قلبی ـ عروقی و همچنین از انحطاط کلاژن (پروتئین اصلی بافت همبند) جلوگیری کرده و به ترمیم سلول ها یاری می رسانند.پژوهش دیگری نشان می دهد که الاژیک اسیدتمشک، ضد التهاب است و از فعالیت یا تولید بیش از حدِ برخی آنزیم ها مثل سایکلواکسیژناز 2 جلوگیری می کند. براساس مطالعات حیوانی، اسید الاژیک التهاب ناخواسته و یا بیش از اندازه را هم مهار می کند.
مطالعات آزمایشگاهی روی موش ها نشان می دهد که عصاره ی  این میوه، خواص ضد التهابی قوی تری نسبت به آسپرین دارد. ترکیبات تمشک با مهار آنزیم هیالورونیداز به کاهش التهاب کمک می کند. پژوهش دیگری نشان داد که تانن دلیل مهار آنزیم هیالورونیداز است. ترکیب سیانیدین-3-O-گلوکوزید عصاره ی تمشک با مهار تولید اکسیدنیتریک اثرات ضد التهابی هم دارد.
سانجیوانی و همکاران پژوهشی انجام دادند که برمبنای آن، آلاگیتانین عصاره ی تمشک، منجر به کاهش التهاب در معده ی موش های آزمایشگاهی شد. نتایج ثابت کرد که ترکیب آلاگیتانین این عصاره، در برابر التهاب معده ی موش ها اثر حفاظتی دارد. آلاگیتانین، TNFa را مهار می کند. عامل نکروز تومور آلفا یا  (TNFa)، یکی از مهمترین واسطه ها در ایجاد علائم التهاب حاد در بدن انسان است. بر این مبنا، مصرف عصاره ی تمشک از خطر ابتلا به زخم معده می کاهد.

4- ترمیم زخم
پژوهشی در سال 1394 در مجله ی دیابت و متابولیسم ایران به بررسی اثر تمشک بر بهبود زخم پرداخت. در این پژوهش چگونگی اثر عصاره ی تمشک بر بهبود زخم در موش های نر دیابتی، بررسی شد. آنتوسیانین های تمشک خاصیت آنتی اکسیدانی منحصر به فرد و خاصیت ضد میکروبی مثل قابلیت جلوگیری از رشد بیش از حد باکتری و قارچ در بدن، دارد. این میوه، غنی از مالیک اسید، تانن و آنتی اکسیدان هایی مثل B,C,A و K است که تمامی این ترکیبات آثار ضد التهابی داشته و بهبود دهنده ی زخم هستند. تمشک سرشار از فلاونوئید هم هست که این ترکیب خواص آنتی اکسیدانی مؤثری در خنثی کردن رادیکال های آزادِ اکسیژن دار و توان بالایی در ترمیم زخم های دیابتی دارد. نتایج آزمایش روی موش ها نشان داد که عصاره ی تمشک ساخت کلاژن را تحریک می کند، دسته هایی از کلاژن با قطر بیشتری تشکیل می دهد و در نتیجه بر سرعت بهبودی زخم ها می افزاید.

5- ضد میکروب
پژوهشی برای ارزیابی آثار آنتی باکتریال عصاره ی الکلی تمشک در دانشگاه علوم پزشکی تبریز بصورت invitro انجام شد. نتایج نشان داد که عصاره ی تمشک، بر دو سویه ی باکتری استافیلوکوکوس اورئوس و لیستریا و قارچ کاندیدا تأثیرگذار بود. بنابراین عصاره ی الکلی تمشک، تأثیر ضدباکتری و ضدقارچی قوی از خود نشان داده است. استفاده از این گياه در غلظت هاي بالاتر و روش هاي ديگر عصاره گيري، آثار آن را روشن تر خواهد کرد. باتوجه به آثارِ ضد میکروبی این گیاه بر باکتری ها، می توان آن را در فرآورده های ضدمیکروبی در صنایع داروسازی و غذایی بکار گرفت.

6- ضد سرطان
مطالعات دکتر دانیل نیکسون از موسسه ی سرطان آمریکا نشان می دهد که اسیدالاژیکِ تمشک، مانع از بروز سرطان می شود. این پژوهش نشان می دهد که یک فنجان تمشک حاوی حدود 40 میلی گرم اسیدالاژیک است. افزایش غلظت این اسید در بدن منجر به از بین رفتن رشد سلول های سرطانی از طریق فرآیند آپوپتوز(مرگ سلولی) می شود. این فرآیند بدون آسیب رساندن به سلول های طبیعی بدن، به طور چشمگیری مانع از رشد و گسترش سلول های سرطانی است. این یافته ها نشان می دهد که تمشک می تواند از ایجاد سرطان های روده ی بزرگ، سینه، پوست، پروستات، مری و لوزالمعده جلوگیری کند. الاژیک اسید با از بین بردن رادیکال های آزاد از بدن در برابر سرطان های مختلف محافظت می کند.

7- تنظیم قند خون
پژوهش ها نشان می دهد که دو ترکیب Rheosmin و Tilirosideتمشک برای افراد مبتلا به قندخون مفید است. Tiliroside تولید آدیپونکتین در بدن را تحریک می کند. آدیپونکتین به حفظ قند و سطح انسولین در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 کمک می کند و نقشی کلیدی در تنظیم قند و چربی خون دارد. Rheosmin هم بر سوخت و ساز چربیِ بدن می افزاید. افزون بر آن، قندِ طبیعیِ تمشک یعنی فروکتوز، برای سوخت و ساز به انسولین نیاز ندارد. 

 
  • مواد مؤثر
فلاونوئیدها شامل آنتوسیانین (سیانیدین-3- گلوکوزید، پلارگونیدین-3-گلوکوزید)- فلاونول ها شامل کامپفرول، کورستین، میریستین- فلاوان شامل کاتچین- پروآنوسیانیدین- فنولیک های ساده شامل اسیدهیدرواکسی بنزوئیک (الاژیک، گالیک) و اسید هیدرواکسی سینامیک (کافئیک، کوماریک، کلروژنیک)، گلوتامیک اسید، آرژینین، لئوسین
 
  • دانستنی ها
سالانه حدود 400 هزار تن تمشک در سراسر دنیا کشت و تولید می شود.
امروزه، در ایالات متحده بیش از 500 مزرعه ی تولید تمشکِ ارگانیک وجود دارد.
تمشک وحشی پس از توت فرنگی و تمشک آبی سومین میوه ی محبوب در گروه توت ها محسوب می شود.
امروزه، کشورهای لهستان، آلمان، یوگوسلاوی، روسیه، شیلی و ایالات متحده ی آمریکا تولیدکنندگان اصلی تمشک در جهان هستند.
ایران دارایِ هشت گونه گیاه علفی و درختچه‌ای و غالباً تیغ‌دار با نام عمومی تمشک است که عمدتاً در مناطق جنگلی و غیرجنگلی شمال کشور، در استان‌های گیلان، مازندران و گلستان می‌رویند.

 
  • حد مجاز مصرف
تاکنون اطلاعات علمی کافی برای تعیین محدوده ی دوز مصرفی تمشک وجود ندارد. به یاد داشته باشید که محصولات طبیعی لزوما ایمن نیستند. پیش از مصرف هر محصول و در صورت داشتن بیماری و عارضه ی خاص، به برچسب بسته بندی آن توجه کرده یا با پزشک مشورت کنید.
 
  • بهترین زمان مصرف
چای تمشک 2 ساعت پیش یا پس از غذا.
 
  •  عوارض جانبی
افرادی که در شرایط حساس به هورمون (مانند ابتلا به بیماری های فیبروئید رحم، اندومتریوز و سرطان های سینه، رحم و تخمدان) به سر می برند، پیش از مصرف با پزشک مشورت کنند. 
 
  • تداخل های دارویی احتمالی
تاکنون درباره ی تداخل دارویی با تمشک، اطلاعاتی به دست نیامده است. 
 
  • کاربرد در طب قدیم
تمشک حدود 8 هزار سال پیش به عنوان غذا و پس از آن به عنوان دارو استفاده می شد. رومی ها از دم کرده ی برگ تمشک برای درمان بیماری های مختلفی استفاده می کردند. بقراط برای از بین بردن مشکلات و دردهای پیش از زایمان، دمنوش ساقه و برگ های  این گیاه را تجویز می کرد. به طور سنتی این میوه را برای درمان التهاب لثه، درد گلو و زخم های دهان استفاده می کردند و از آب آن، برای درمان آسم و مشکلات تنفسی سود می بردند. طبع تمشک سرد و خشک و گیاهی ملیّن و مدّر است که خون را تصفیه می کند. برای تقویت قلب مفید است و افزون بر تب بر بودن، برای درمان یبوست هم کارگشاست. در طب سنتی چین از تمشک برای درمان بی اختیاری ادرار و تقویت کلیه ها استفاده می شود. 
کرن بری
کرن بری
  •  نام تجاری گیاه                                                     
Cranberry
  • نام علمی گیاه
Vaccinium macrocarpon Aiton
  •  تاریخچه
کرن بری یکی از 3 میوه ی بومی آمریکای شمالی است. نخست، فقط از نواحی شمال شرقی آمریکا برداشت می شد اما پس از آن در دیگر نقاط شمال آمریکا مثل ویسکانسین و شمال غربی اقیانوس آرام و شیلی هم پرورش داده شد. در حدود سال 1550 میلادی، بومیان آمریکا تنها کسانی بودند که این میوه را استفاده می‏ کردند. بومیان، با ترکیب کرن بری له شده با گوشت گوزن غذایی به نام پِمیکانا تهیه می کردند. آنان، این میوه را توت شگفت انگیز (wonder berry) می نامیدند. در سال 1620 میلادی مهاجران و مسافران موارد مصرف کرن بری را از بومیان آموختند. مهاجران آلمانی و هلندی این میوه را "کرنی- بری"(crane-berry) یا توت مرغ ماهیخوار، نامیدند. این نامگذاری، به سبب شباهت رنگ شکوفه‏ های کرن بری با سر و گردن مرغ ماهیخوار یا علاقه ی این پرنده به خوردن آن بود. سرانجام  این واژه کوتاه به cranberry تبدیل شد
 
  • خواص
1- بهبود عملکرد مجاری ادراری
در گذشته تصور می شد کرن بری با اسیدی‏تر کردن ادرار خطر ابتلا به عفونت‏ های ادراری را کاهش می دهد و از دستگاه دفع ادرار در برابر باکتریهایی مانند اشرشیاکُلی (E.coli) محافظت می کند. بر اساس مطالعات، کرن بری حاوی موادی است که از چسبیدن باکتری به جدار دیواره ی دستگاه ادراری جلوگیری می کند. دو نظریه ی مختلف در این‏ باره وجود دارد. برپایه ی نظریه ی اول؛ آنتی اکسیدانهای کرن بری باکتری را تغییر می دهند به گونه ای که باکتری نمی تواند به دیواره ی دستگاه ادراری بچسبد. برپایه ی دومین نظریه؛ کرن بری پوششی لغزنده روی دیواره ی دستگاه ادراری می سازد و از چسبیدن باکتری روی دیواره جلوگیری می کند. نتایج بررسی مصرف روزانه حدود 50 میلی لیتر آب کرن بری به مدت 6 ماه، در زنان دارای سابقه ی عفونت ادراری نشان داد که بازگشت بیماری در آنان نسبت به دیگر زنان بیمار که آب کرن بری مصرف نکرده بودند، 20درصد کمتر است. بررسی دیگری نشان داد، احتمال وجود باکتری و گلبولهای سفید خون در ادرار افراد مسنی که محصولات کرن بری مصرف می‏ کنند، 50 درصد کاهش می یابد.

2- بهبود عملکرد قلب و عروق
تحقیقات نشان می دهد که آنتی اکسیدانهای کرن بری اکسیداسیون LDL را مهار می کند و  از خطر ابتلا به بیماریهای قلبی ـ عروقی می‏ کاهد. براساس این مطالعه، پس از مصرف 500 میلی لیتر آب کرن بری، ظرفیت آنتی اکسیدانی پلاسما به طور چشمگیری افزوده می شود. نتایج آزمایشی مشابه نشان دهنده ی افزایش ظرفیت آنتی اکسیدانی پلاسما در مردان و زنان داوطلب پس از مصرف روزانه 660 میلی لیتر آب کرن بری به مدت 10 هفته بود. براساس مطالعه ای دیگر در شرایط آزمایشگاهی که نتیجه ی آن سال 2002 در نشریه ی Food science and Nutrition منتشر شد، فلاونوئیدهای کرن بری (شامل 3 گروه آنتوسیانینها، فلاونول و پروآنتوسیانیدین ها) اکسیداسیون LDL را مهار و به این ترتیب از تجمع و چسبندگی پلاکتها جلوگیری می کنند. این فلاونوئیدها آنزیمهای دخیل در متابولیسم چربی و لیپوپروتئین را هم مهار می کنند که در نهایت منجر به کاهش کلسترول بدِ خون و کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی می ‏شود. 

3- بهداشت دهان و دندان
براساس مطالعات، مصرف کرن بری و محصولات حاویِ آن عفونت‏ های باکتریایی در دهان، خطر ابتلا به پوسیدگی دندان و بیماری‏ های لثه را می کاهد و از تشکیل پلاک دندانی جلوگیری می‏ کند. بر پایه ی مطالعات در شرایط آزمایشگاهی، مصرفmg/ml 2/5 عصاره ی کرن بری، از تجمع 58 درصد از 84 جفت باکتری دهان و دندان تست شده در این آزمایش جلوگیری می کند و به این ترتیب از خطر ابتلا به بیماری‏ های دهان و دندان می کاهد. کرن بری از رشد و تکثیر پاتوژن‏ های بیماری‏زای لثه مانند Porphyromonas gingivalis، Tannerella forsythia و Treponema denticola و همچنین از تشکیل بیوفیلم دندانی (تجمع باکتری ها روی سطح دندان) و چسبیدن باکتری ها به سطح سلول های دهان و دندان جلوگیری می‏ کند. یک مطالعه‏ ی بالینی اولیه نشان داد که مصرف دهان شویه‏ ی حاوی عصاره ی کرن بری 2 بار در روز، به مدت 6 هفته، از تعداد باکتری‏ های استرپتوکوکوس دهانی به مقدار قابل توجهی کاست. برمبنای مطالعه ای دیگر، فلاوانول و پروآنتوسیانین های کرن بری از تشکیل بیوفیلم دندانی و پوسیدگی دندان ناشی از باکتری استرپتوکوک موتانس و Porphyromonas gingivalis جلوگیری می کنند. کرن بری التهاب ناشی از پاتوژنهای بیماری زا را کاسته و تخریب بافت دندان را هم کاهش می دهد.

4- بهبود عملکرد دستگاه گوارش
تحقیقات نشان می دهد که کرن بری از چسبیدن پاتوژنهای هلیکوباکتر به دیواره ی معده جلوگیری می کند. برپایه ی مطالعات آزمایشگاهی، کرن بری از چسبیدن باکتری پیلوری به سلول های مخاط معده جلوگیری می کند و خطر ابتلا به بیماری و یا سطح مصرف آنتی بیوتیکها برای درمان را کاهش می دهد. مطالعه ای در موسسه ی تحقیقات سرطان پکن نشان داد، کرن بری در پیشگیری از چسبندگی هلیکوباکتر پیلوری به بافت معده موثر است. در یک مطالعه ی تصادفی کنترل شده ی دوسوکور، 189 فرد بالغ مبتلا به هلیکوباکترپیلوری روزانه 500 میلی لیتر آب کرن بری مصرف کردند. پس از 90 روز نتایج فوق‏ العاده بود و تست وجود هلیکوباکتر در 14 درصد افراد شرکت کننده که آب کرن بری مصرف کرده بودند، منفی بود. در حالی که این روند در گروه دارونما فقط 5 درصد بود. 

 
  • مواد مؤثر
آنتوسیانین، فلاونول، کاتچین، پروآنتوسیانیدین، سیانیدین، رزوراترول، سالیسلیک اسید، آسکوربیک اسید، پکتین، فروکتوز
 
  • دانستنی ها
بومیان آمریکایی از رنگ قرمزِ کرن بری برای رنگ آمیزی فرش، پتو و لباس استفاده می کردند.
نخستین بار در سال 1683 مهاجران، آب کرن بری را تهیه و مصرف کردند.
کشت و پرورش میوه ی کرن بری در مقیاس انبوه و به صورت تجاری از دهه ی 1800 میلادی به بعد آغاز شد.

 
  • حد مجاز مصرف
3 تا 5 عدد چای کیسه ای در روز.
مصرف بیش از 5 فنجان آب کرن بری در روز توصیه نمی شود.

 
  • بهترین زمان مصرف
2 ساعت قبل و یا بعد از غذا
 
  • عوارض جانبی
  1. خانم های باردار و شیرده قبل از مصرف با پزشک مشورت کنند.
  2. افرادی که به آسپرین حساسیت دارند، از مصرف این چای خودداری کنند چون کرن بری مقادیر زیادی اسیدسالیسیلیک دارد که ترکیبی مشابه آسپرین است.
  3. افراد مبتلا به سنگ کلیه قبل از مصرف با پزشک مشورت کنند.
 
  • تداخل های دارویی احتمالی
کرن بری ممکن است با داروهای وارفارین، آمی تریپتیلین، دیازپام، سلکوکسیب، دیکلوفناک، فلووستاتین، گلی پیزید، ایبوپروفن، لوزارتان، پیروکسیکام و تاموکسیفن تداخل داشته باشد. درصورت مصرف یکی از این داروها قبل از مصرف کرن بری با پزشک مشورت کنید.
 
  • کاربرد در طب قدیم
به طور سنتی، کرن‏بری برای پیشگیری از ابتلا به سنگ کلیه و معالجه ی عفونتهای کلیه، اختلالات فشارخون، سلامت قلب و عروق، سلامت مغز و افزایش سیستم ایمنی بدن استفاده می شد. بومیان آمریکا کرن بری را در درمان، ضماد زخم و بیرون کشیدن سم از آن، به کار می بستند. شکارچیان نهنگ و دریانوردان آمریکایی برای جلوگیری از ابتلا به بیماری اسکوربوت و یا کمبود ویتامین C این میوه را همراه داشتند.
از دیگرخواص درمانی کرن بری، درمان بی اختیاری ادرار و تخلیه ی کامل مثانه در آقایان دارای مشکل پروستات، است.
زرشک سیاه
زرشک سیاه
  • نام تجاری گیاه                                                     
Barberry
  • نام علمی گیاه
Berberis  integerrima              
  • تاریخچه
زرشک متعلق به خانواده  Berberidaceae است و حدود 650 گونه دارد. در میان گونه های مختلف زرشک، دو گونة زرشک پلویی (Berberis vulgaris) و زرشک آبی یا سیاه (Berberis integerrima) در ایران معروف هستند. زرشک سیاه یک درختچه خاردار با چوب های زرد و برگ های بیضی متمایل به کشیده است که میوه های کوچک، قرمز و بیضوی با دو یا سه هسته کشیده دارد. این گیاه را که بومی مناطق مرکزی و جنوبی اروپا، شمال شرقی آفریقا و غرب آسیا است به نام زرشک اروپایی هم می شناسند. در قرن نوزدهم از محبوبیت این گیاه کم شد چون به اعتقاد کشاورزان، میزبان قارچ زنگ گندم بود و باعث آلودگی و تلفات گندم هایی می شد که در مزارع مجاور می روییدند. گونه های مختلف زرشک در قسمت های مختلف دنیا مانند ایران، چین، آسیای میانه و بسیاری از کشورهای اروپایی، آفریقایی و امریکایی به خوبی شاخته شده اند. خاصیت‌های درمانی زرشک در حدود 650 سال پیش از میلاد شرح داده شده است. در قرن هفدم میلادی، استفاده از زرشک، یک روش درمانی متداول در خاورمیانه بوده است. 
 
  • خواص
1- بهبود عملکرد قلب و عروق
بر اساس یافته های پژوهشی که نتایج آن در مجله ی «دارو» منتشر شد، استفاده از عصاره ی زرشک بر انقباض پذیری قلب خرگوش ها افزود. در این مطالعه عصاره ی زرشک باعث فعال شدن کانال کلسیم در قلب شد. مطالعات اخیر اثر مثبت بربرین و مشتقات آن را بر قلب و عروق نشان داده اند؛ از جمله فعالیت ضد آریتمی(غیر طبیعی بودن ریتم قلب)، بهبود نارسایی قلب و گشاد کنندگی عروق.

2- تنظیم کلسترول خون
در مطالعه ای اثر عصاره ی آبی میوه ی زرشک بر بیمارانی که سطح کلسترول و فشار خونشان بالا بود بررسی شد. نتایج نشان داد که عصاره ی آبي ميوه ی این گیاه مي تواند نقش مهمي در کاهش کلسترول و تری گلیسرید خون بیماران داشته باشد. اثر زرشک بر کاهش کلسترول به بِربِرین موجود در آن مربوط است. گزارش شده است که بربرین، کلسترول را با سازوکاری متفاوت از سازوکار داروهای استاتینی کاهش می دهد و چنانچه استاتین و بربرین با هم استفاده شوند، سطح کلسترول را، بهتر کنترل می کنند. براساس یافته های محققان، بربرین تولید نوعی گیرنده ی پروتئینی در کبد را افزایش می دهد که با کلسترول باند می شود و آن را دفع می کند.

3- بهبود عملکرد کبد
در پژوهشی اثر بربرین بر بیماران مبتلا به کبد چرب غیر الکلی بررسی شد. مشاهده شد که بربرین طبیعی شرایط این کبدهای چرب و اختلالات متابولیکی را بهبود بخشید. اثر درمانی بربرین بر کبد چرب می تواند به دلیل تاثیر مستقیم آن بر متابولیسم چربی کبدی باشد. در تحقیق دیگری اثر عصاره ی آبی میوه ی زرشک و داروی ضد چربی لواستاتین در کاهش میزان آنزیم های شاخص کبدی در سرم موش های آزمایشگاهی بررسی شد. یافته ها نشان دادند که کارایی میوه ی زرشک در کاهش آنزیم های کبدی موش های دارای فشار خون بالا مشابه داروی لواستاتین است و با توجه به اثرات جانبی کمتر، کاربرد آن را در رژیم های درمانی توصیه کردند.

4- تنظیم قند خون 
به منظور بررسی اثر بربرین طبیعی بر بیماران دیابتی نوع 2 مبتلا به دیس لیپیدمی (اختلال در سوخت و ساز چربی)، آزمایشی انجام شد. براساس یافته های این پژوهش که در مجله ی The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism به چاپ رسید، کاربرد بربرین در درمان دیابت نوع 2 و دیس لیپیدمی مؤثر و بی خطر است. بربرین می تواند به طور مؤثری از فعالیت سوکراز و مالتاز (آنزیم هایی که قندها را به قند های ساده تر می شکنند) جلوگیری کند و اثر آن مشابه کاری است که آکاربوز (پایین آورنده ی قند خون) در سلول های روده ای انجام می دهد و احتمال دارد مانع فعالیت آلفا گلوکوزیداز شود تا از جذب گلوکز جلوگیری کند. در تحقیق دیگری بربرین موجود در زرشک باعث افزایش حساسیت به انسولین در موش های دریافت کننده ی رژیم پرچرب شد و عملکردی شبیه متفورمین (داروی کاهنده ی قند خون) داشت.
در پژوهشی که نتایج آن در ژورنال Journal of Medicinal Plants  منتشر شد، عصاره زرشک سبب کاهش قند خون در موش های دیابتی شد. عملکرد اصلی بربرین در تنظیم گلوکز و لیپید خون، شامل مهار عملکرد میتوکندری و آلفا-گلیکوزیداز، تحریک گلیکولیز (تجزیه گلوکز) و فعال سازی مسیر پروتئین کیناز فعال شده با آدنوزین مونوفسفات (AMP) (AMPK) است. همچنین بر اساس تحقیقات اخیر، در بیماران دیابتی نوع 2، حساسیت به انسولین در حضور بربرین افزایش یافته است.   

5- تنظیم فشار خون
در پژوهشی مشاهده شد که عصاره ی آبی زرشک میزان فشار خون بیماران مبتلا به فشار خون متوسط را کاهش داد. این اثر به دلیل وجود بربرین است که از طریق تأثیر بر آندوتلیوم (لایه ی داخلی رگ) جدار سرخرگ و انبساط رگ ها باعث کاهش فشار خون می شود. همچنین بربرین، بربامین، هیدروکسی آکانتین و تتراندرین موجود در میوه ی زرشک از طریق مسدود کردن کانال های کلسیمی باعث کاهش فشار خون می شوند. اکسی اکانتین هم، یک ضد آدرنالین و گشاد کننده ی عروق است.

6- کاهش وزن
براساس یافته های پژوهشی که نتایج آن در ژورنال Hepatitis Monthly منتشر شد، عصاره ی زرشک باعث کاهش وزن بیماران مبتلا به کبد چرب غیر الکلی شد. محققان بربرین را دلیل این اثر زرشک می دانند. در پژوهشی که نتیج آن در ژورنال Journal of Medicinal Plants منتشر شد، وزن بدن موش های تحت درمان با عصاره زرشک به طور قابل توجهی کاهش یافت. بر اساس نتایج، عصاره آبی زرشک با فعالیت های فیتوشیمیایی و آنتی اکسیدانی بالا، پتانسیل سرکوب هایپرگلیسمی (قند خون بالا) ،هایپرلپیدمی (چربی خون بالا) و پراکسیداسیون لیپید را دارد.

7- ضد التهاب و درد
التهاب از جمله عوارض شایع در بسیاری از بیماری ها است که موجب تضعیف سیستم ایمنی بدن می شود. در تحقیقی عصاره ی الکلی میوه ی زرشک التهاب حاد حاصل از تزریق فرمالین و اسید استیک را در موش های آزمایشگاهی کاهش داد. عصاره ی زرشک قادر است فعالیت واسطه های درگیر در التهاب را کنترل کند. اثر ضدالتهابی بربرین در التهاب حاد و مزمن در پژوهش ها نشان داده شده است. زرشک خاصیت ضد درد هم دارد. گزارش محققان حاکی از افزایش خروج پتاسیم از سلول ها در نتیجه ی تزریق عصاره ی زرشک است که می تواند بیانگر مکانیسم عمل ضد دردی آن باشد.

8- ضد سرطان
در سال 2011، فعالیت مهاری "تکثیر سلولی" و القاء "توقف چرخه سلولی" و "آپوپتوز" (مرگ برنامه ریزی شده سلول) در سلول سرطانی مثانه رده BIU-87 و T24 توسط بربرین مورد مطالعه قرار گرفت و نتایج آن در مجله European Journal of Pharmacology  به چاپ رسید. در این پژهش، بربرین فعالیت BIU-87 و T24 را در روش وابسته به غلظت و زمان مهار کرد. اثر بازدارندگی زرشک بر رشد سلول های سرطانی سینه و ریه هم گزارش شده است. 
بربرین موجود در زرشک دارای خاصیت ضد سرطانی است. در یک تحقیق چاپ شده در ژورنال Complementary and Alternative Medicine، مشاهده شد که بیان p33 (یک پروتئین مهارکننده ی تومور) بر اثر تیمار عصاره ی اتانولی زرشک افزایش یافت. این امر توجیه می کند که این عصاره می تواند باعث مرگ سلول های سرطانی شود. از سوی دیگر، فعالیت آنتی اکسیدانی هم می تواند نقش مهمی در افزایش کارایی این عصاره در کشتن سلول های سرطانی و حفاظت از سلول های نرمال داشته باشد. خاصیت آنتی اکسیدانی و ضد سرطانی زرشک را به بربرین موجود در آن نسبت می دهند. 

9- آنتی اکسیدان
ترکیبات فنلی موجود در زرشک دارای خاصیت آنتی اکسیدانی هستند. فعالیت ضد سرطانی عصاره ی میوه ی زرشک با استفاده از آزمون MTT(آزمونی که پاسخ سلول ها به فاکتورهای خارجی را نشان می دهد) بر یک نوع سلول سرطانی در انسان نشان داده شد.

10- ضد میکروب
آن گونه که یافته های یک آزمایش نشان داد عصاره ی آبی میوه ی زرشک در شرایط درون- شیشه ای (In vitro) خواص آنتی اکسیدان و آنتی باکتریال داشت. محققان نشان داده اند که این خاصیت زرشک به سبب بربرین موجود در آن است. با توجه به گزارشات موجود، سازوکار اثر ضد باکتریایی بربرین می تواند بازدارندگی از همانندسازی DNA، رونویسی RNA و بیوسنتز پروتئین باشد. همچنین تخریب دیواره ی سلولی در نتیجه ی خروج یون های کلسیم و پتاسیم از سلول، به دنبال استعمال بربرین، سازوکار محتمل دیگری برای اثر ضد میکروبی زرشک است.
محققان در مطالعه بر روی استافیلوکوکوس اورئوس مشاهده کردند که عصاره میوه زرشک آبی فعالیت ضد باکتری آمپی سیلین را از طریق ترکیب فعال 1-متیل مالات افزایش داد. در سال 2009، افزایش فعالیت ضد باکتری زرشک در برابر باکتری استافیلوکوکوس اورئوس بررسی شد و نتایج آن در مجله Phytotherapy Research به چاپ رسید. عصارة اتانولی میوه و ترکیب 1- متیل مالات زرشک، هر دو فعالیت ضدباکتری آمپی سیلین را افزایش دادند. همچنین در سال 2011، بربرین و بربروبین همراه با 9 ترکیب جایگزین مشتق شده از زرشک برای فعالیت ضد ویروس های نقص ایمنی انسانی (HIV) ارزیابی شدند و نتایج آن در مجله European Journal of Medicinal Chemistry به چاپ رسید. بربرین فعال ترین ترکیب در برابر ویروس HIV-1 NL4.3  در رده های سلولی CEM-GFP بود.

 
  • مواد مؤثر
میوه زرشک حاوی ترکیبات فعال زیستی مانند بربرین، بربامین، پالماتین، اکسی اکانتین، مالیک اسید، آسکوربیک اسید، کافئیک اسید، اورسولیک اسید، کومارین، بتاکاروتن و تانن است.
 
  • دانستنی ها
در ایران نخستین بار، زکریای رازی به خواص درمانی زرشک پی برد.
پیشینه کشت زرشک در ایران به دو قرن پیش باز می گردد.
بیش از 95 درصد از محصول زرشک در استان خراستان تولید می شود.
مصریان باستان از زرشک به همراه دانه های رازیانه برای جلوگیری از طاعون استفاده می کردند.

 
  • حد مجاز مصرف
مقدار توصیه شده برای مصرف دانه زرشک، دو گرم در روز است. همچنین دوز استاندارد بربرین 900 الی 2000 میلی گرم در روز است که این مقدار باید بین سه الی چهار وعده مصرف تقسیم شود.
 
  • بهترین زمان مصرف
1 الی 2 ساعت قبل یا بعد از غذا.
 
  •  عوارض جانبی
  1. بانوان باردار و شیرده نباید زرشک مصرف کنند چون ممکن است برای نوزاد مضر باشد و باعث آسیب مغزی شود.
  2. بربرین ممکن است باعث کاهش سرعت لخته شدن خون شود و اختلالات خونریزی را بیشتر کند.
  3. افرادی که دچار این اختلالات هستند باید در مصرف زرشک احتیاط کنند.
  4. بربرین می تواند قند خون را کاهش دهد. اگر زرشک را بیشتر از حد نرمال مصرف می کنید حتماً به طور مداوم قند خون خود را کنترل کنید.
  5. بربرین می تواند باعث کاهش فشار خون شود. چنانچه فشارخونتان معمولاً پایین است در مصرف زرشک احتیاط کنید.
  6. چون بربرین ممکن است مدت خون ریزی را زیاد کند و با کنترل میزان قند خون در طول و پس از عمل جراحی تداخل داشته باشد، دست کم دو هفته قبل از جراحی مصرف آن را متوقف کنید. 
 
  • تداخل های دارویی احتمالی
زرشک ممکن است از سرعت شکسته شدن برخی داروها توسط کبد بکاهد و در نتیجه اثر و عوارض جانبی دارو را زیاد کند. اگر این دسته از داروها را مصرف می کنید قبل از مصرف زرشک با پزشک خود مشورت کنید. داروهایی مثل سیکلوسپورین، لواستاتین، کلاریترومایسین، ایندیناویر و تریازولام از آن جمله اند . 
 
  • کاربرد در طب قدیم
در طب سنتی ایران چندین خاصیت مانند اثرات ضدباکتری، تب بر، تسکین خارش، ضد فشار خون بالا و ضدآرتروز مربوط به قسمت های مختلف گیاه زرشک گزارش شده است. همچنین، از زرشک برای درمان فشار خون بالا، تب، بیماری های کلیوی، اسهال و سوءهاضمه استفاده می کنند.
چای ترش
چای ترش
  • نام تجاری گیاه                                                
Roselle ، Hibiscus، Sour tea          
  • نام علمی گیاه
.Hibiscus sabdariffa L    
 
  • تاریخچه
هیبیسکوس یا چای ترش که به آن چای سرخ یا چای مکّی هم می گویند، از زمان‏های قدیم در آفریقا و کشورهای گرمسیری مجاور این قاره، برای درمان بیماری ‏هایی چون فشارخون بالا، بیماری ‏های کبد، سرطان، یبوست و تب استفاده می شد. بيش از 300 گونه از اين گياه در سراسر جهان در مناطق گرمسير و نيمه گرمسير يافت می ‏شود. موطن اصلي چای ترش، غرب آفريقاست، اما امروزه در آسيا، استراليا، آمريکاي مرکزی و بسياري از کشورهای گرمسيری در سطح وسيعی کشت می شود.
جام ِگل این گیاه برای تهیه ی مربا، نوشیدنی و چای، در مصر، ایران، تایلند و کشورهای غربی کاربرد فراوان دارد.

 
  • خواص
1- تنظیم فشار خون
براساس نتایج پژوهشی که در ژورنال J Ethnopharmacol منتشر شد، مصرف چای ترش در بیماران مبتلا به فشارخون بالا سبب کاهش فشارخون می ‏شود. در پژوهش دیگری، مشاهده شد که مصرف این چای، اثر مثبتی بر فشارخون مبتلایان به دیابت نوع 2 داشت که فشارخونشان کمی بالا بود. با اینکه سازوکار کاهش فشار خون هنوز به اثبات نرسیده است، مطالعات زیادی اثر مستقیم چای ترش را بر دیواره ی رگها، سیستم عصبی سمپاتیک، کانال‏های کلسیم و مکانیزم‏ های کولینرژیک (بخش هایی از سیستم عصبی که در عملکردشان از استیل کولین استفاده می کنند) گزارش کرده‏‏ اند. وجود آنتی اکسیدان‏ها و اثرات مدّر چای ترش، از دلایل ارائه شده برای تأثیر این گیاه بر کاهش فشارخون هستند. برخی پژوهشگران، گشاد شدن رگها بر اثر مصرف چای ترش و برخی دیگر هم کاهش ضربان قلب پس از  مصرف این نوشیدنی را گزارش کرده ‏اند. گفته می شود چای ترش با مهار ACE(آنزیمی که باعث افزایش فشارخون می شود) یا از طریق مکانیزم های مربوط به نیتریک اکسید در اندوتلیوم(بافت درون پوششی) باعث کاهش فشارخون می شود. ترکیبات اصلی مؤثر در کاهش فشارخون را آنتوسیانین هایی مثل هیبیسکین و دلفینیدین-3-گلوکوزید می ‏دانند.

2- تنظیم قند خون
در پژوهشی که نتایج آن در Journal of Pharmacy منتشر شد، اثر عصاره ی چای ترش بر میزان قندخون موش های صحرایی دیابتی شده با استرپتوزوتوسین بررسی شد. یافته های این آزمایش نشان داد که عصاره ی گیاه چای ترش بر میزان انسولین افزود و از مقدار قندخون کاست. افزایش قندخون می تواند به تشکیل گونه های فعال اکسیژن بینجامد که سبب بروز تنش اکسیداتیو و آسیب به سلول های بتا(سلول های ترشح کننده ی انسولین در لوزالمعده) می شوند. این گونه های اکسیژن می توانند از میزان آنتی اکسیدانِ درون-سلولی هم بکاهند. آنتوسیانین ها که گروهی از فلاونوئیدها هستند و در چای ترش هم یافت می شوند، خاصیت آنتی اکسیدانی دارند و می توانند این گونه های فعال اکسیژن را از بین ببرند. دِلفینیدین و سیانیدین از آنتوسیانین های چای ترش هستند. در این تحقیق، مصرف عصاره ی چای ترش با ترمیم سلول های بتا در پانکراس سبب افزایش ترشح انسولین از آنها و در نتیجه کاهش قندخون شد. در آزمایش های دیگر هم مشاهده شده است که چای ترش با ممانعت از فعالیت آنزیم‏ های دخیل در جذب کربوهیدرات، از میزان قندخون می کاهد.

3- کاهش وزن
چای ترش کالری کمی دارد و مدّر بودن آن سبب دفع سموم و مایعات اضافی بدن می شود. در یک پژوهش 12 هفته ای که نتایج آن در ژورنال Food & Function منتشر شد، مصرف عصاره ی چای ترش از میزان چاقی و چربی شکمی افراد چاق کاست و آسیب کبدی را بهبود بخشید. تحقیق دیگری که در ژورنال Medical Hypotheses منتشر شد هم، چای ترش را در کاهش وزن به روش طبیعی موثر دانسته است.
در آزمایش ‏ها، چای ترش کاهش اشتها در موش ها را سبب شد. دلیل این کاهش، بیشتر، کم شدن جذب غذا به نظر می‏ رسد تا چربی سوزی. محققان ترکیب فعال زیستی به نام اسید هیبیسکوس را، مسبب کاهش اشتها در موش ها می‏ دانند. ترکیبات چای ترش مثل اسید هیبیسکوس می‏ توانند از فعالیّت آنزیم‏های لوزالمعده جلوگیری کنند که این امر سبب جلوگیری از شکستن و جذب پلی ساکاریدها و کاهش وزن می ‏شود.

4- تنظیم کلسترول خون
در پژوهشهای آزمایشگاهی انجام شده، اثر چای ترش بر کاهش چربی را به بازدارندگی از اکسیداسیون LDL (کلسترول مضر)نسبت می‏ دهند. در پژوهش انجام شده روی موش ‏ها و خرگوش ‏هایی با چربی خون بالا، مصرف چای ترش سبب کاهش کلسترول، تری گلیسرید و LDL شد. محققان معتقدند، چون ترکیبات گیاهی مثل سیتوسترول و پکتین اثرِکاهنده بر کلسترول دارند، می‏ توان اثر چای ترش بر کاهش کلسترول را به این ترکیبات نسبت داد. به علاوه، عصاره‏ ی آبی این گیاه حاوی مقادیر زیادی موسیلاژ و پکتین است. مطالعات نشان داده‏ اند که پکتین، مقدار چربی در بافت ها و سرم خون را، بسیار کاهش می‏ دهد.

5- ضد سرطان
آنتوسیانین ها می توانند باعث آپوپتوز سلولی در سلول های HL-60 (سلول های سرطانی خون) شوند. این مواد با اثر گذاشتن بر اکسیداسیون LDL در سلول، فعالیت آنتی اکسیدانی خود را اِعمال می کنند. آنتوسیانین های چای ترش می توانند در جلوگیری از پراکسیداسیون LDL مؤثر باشند.
محققان براساس یافته های یک پژوهش( منتشر شده در ژورنال Pharmacology Biochemical) بیان کردند اسید پروتوکاتچوئیکِ چای ترش، با القاء مرگ سلولی در سلول های لوسِمیک(سرطان خون) در انسان، از رشد سلول های سرطانی جلوگیری می کند. اثر بازدارندگی اسیدپروتوکاتچوئیک بر تومور پوست موش های آزمایشگاهی هم نشان داد که این اسید قابلیت حفاظت از بدن در برابر سرطان را دارد. اسید پروتوکاتچوئیک یک ترکیب فنلی است که از گل خشک گیاه هیبیسکوس استخراج می شود و دارای خاصیت آنتی اکسیدانی و ضد توموری است. در این تحقیق، به دنبال استفاده از اسید پروتوکاتچوئیک چای ترش روی سلول های HL-60، شکسته شدن DNA و تغییرات مورفولوژیک مرتبط با آپوپتوز در این سلول ها مشاهده شد.

6- بهبود عملکرد کبد
براساس مقاله ی منتشر شده در ژورنال Natural Product Radiance، در پژوهشی اثر حفاظتی عصاره های گل خشک چای ترش در برابر تنش اکسیداتیو در هپاتوسیت(سلول های بافت کبد) موش های صحرایی مشاهده شد. یافته ها نشان دادند اسید پروتوکاتچوئیک که ترکیب فنلی استخراج شده ای از هیبیسکوس و دارای خاصیت آنتی اکسیدانی است، از کبد در برابر اثر سمیِ القا شده با t-BHP، محافظت کرد. همچنین اثر محافظتی عصاره ی آبی هیبیسکوس در کبد موش های صحرایی در برابر اثر سمی پاراستامول گزارش شده است. عصاره ی آبی-الکلی گل های این گیاه هم باعث کاهش میزان پراکسیداسیون چربی در آسیب کبدی القا شده با تتراکلرید کربن شد.

7- بهبود افسردگی
مصرف چای ترش در آرام کردن اعصاب مفید است. نتایج پژوهشی در Indian Journal of Pharmacology چاپ شد. در این پژوهش، محققان دریافتند که آنتوسیانین های چای ترش دارای خاصیت ضد افسردگی هستند. محققان یکی از دلایل افسردگی را کمبود یک یا چند عدد مونوآمین(سروتونین، نورآدرنالین و دوپامین) در بدن می دانند. در این آزمایش، محققان اثر مثبت ضد افسردگی عصاره ی متانولی چای ترش بر موش های سوری را مشاهده و نتیجه گیری کردند آنتوسیانین ها و آنتوسیانیدین های چای ترش از طریق سازوکارهای دوپامینرژیک، نورآدرنرژیک و سروتونرژیک (سازوکارهایی که با سه ماده ی دوپامین، تورآدرنالین و سروتونین در ارتباط هستند) اثر آرامش بخشی بر اعصاب دارند. 
  • مواد مؤثر
اسیدهای اگزالیک، مالیک، سیتریک، استئاریک، تارتاریک، آسکوربیک، آراشیدیک، پروتوکاتچوئیک و اسید هیبیسکوس،آنتوسیانین، آنیس آلدهید، دِلفینیدین، سیانیدین، بتاکاروتن، بتاسیتوسترول، گالاکتوز، گاسیپتین، پکتین و کوئرستین.
  • دانستنی ها
زنان اهل تاهیتی و هاوایی گل چای ترش را به نشانه ی این که مجرد هستند، پشت گوش راستشان قرار می‏ دهند. اگر این گل پشت گوش چپ قرار گیرد، نشانه ی تأهل آنها است.
مصریان برای خنک نگه داشتن بدن در اقلیم گرم سرزمینشان، چای ترش می نوشند.
مردم سودان و مصر در نُطق های مراسم عروسی و گردهمایی های فامیلی، چای ترش می نوشند.
از روغن گل و برگ چای ترش برای تقویت رشد مو و جلوگیری از ریزش آن استفاده می شود. این روغن را پیش از استحمام روی پوست سر ماساژ می دهند. 

 
  •  حد مجاز مصرف
3 تا 5 عدد چای کیسه ای در روز.
در صورت مصرف گل خشک، 10 گرم دم کرده در روز و در صورت مصرف عصاره، 100 میلی گرم عصاره ی جوانه در روز.

 
  • بهترین زمان مصرف
صبح یک بار. درطی روز دوبار، با فاصله‏ ی هشت ساعت. 
 
  • عوارض جانبی
  1. به نظر می آید دوز بالای چای ترش در مردان به دلیل تغییر شکل اسپرم، باعث ناباروری و در زنان باردار، به دلیل کاهش اشتها و سوء تغذیه باعث کاهش وزن نوزاد پس از تولد می شود. البته با مصرف متعادلِ چای ترش، می‏ توان از این عوارض پیشگیری کرد.
  2. بانوان باردار و شیرده از مصرف چای ترش اجتناب کنند.
  3. ممکن است مصرف چای ترش بر میزان قندخون اثر بگذارد و کنترل قندخون را در طول عمل جراحی و پس از آن با مشکل مواجه سازد. پس دست کم، دو هفته پیش از جراحی، مصرف چای ترش را متوقف‏ کنید. 
 
  • تداخل های دارویی احتمالی
مصرف چای ترش به همراه داروهای استامینوفن، دیکلوفناک و کلوروکوئین باعث بروز اثرات فارماکوکینتیک این داروها (جنبه‏ ای از داروشناسی که با جذب و دفع داروها سروکار دارد) می ‏شود. نوشیدن این چای پیش از مصرف استامینوفن، می ‏تواند تأثیر استامینوفن در بدن را سریعتر از بین ببرد.

 
  •  کاربرد در طب قدیم
در طب سنتی از چای ترش برای درمان فشارخون بالا، بیماری های کبد و تب استفاده می‏ شد. در طب سنتیِ آفریقا این گیاه برای درمان سرفه و گلودرد و همچنین به عنوان آنتی‏ باکتری، مدرّ، ضد اسپاسم و از بین برنده ی زرداب و صفرا مصرف می شود. در طب سنتی تایلند چای ترش را برای درمان سنگ کلیه به کار می برند. 
نمودار تغییر قیمت
نطرات کاربران
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

بستن
*نام و نام خانوادگی
* پست الکترونیک
* متن پیام

0 نظر
طراحی سایتطراحی سایتسایت سازسایت سازفروشگاه سازفروشگاه ساز